Rust van binnen uit geneest

Dit artikel verscheen in NWP Nieuws van februari 2004.

Rust is een veel voorgeschreven middel bij uiteenlopende klachten. Dat is heel logisch, want het lichaam heeft vaak rust nodig om te herstellen van een klacht.

De rust die gegeven wordt is meestal een lichamelijke. Maar hoe zit het met de rust van binnen? Als iemand zich vreselijk zorgen maakt geeft dat stress, ook in het lichaam. Dit komt meestal tot uiting in de zwakste plek. De stress gaat natuurlijk door het hele lichaam, maar de gezonde plekken kunnen hun energie nog wel op peil houden.

Van nature doet het lichaam er alles aan om zo goed mogelijk te functioneren. Voordat er dus een klacht is heeft het lichaam al geprobeerd alle zeilen bij te zetten. Als dat niet lukt manifesteert de klacht zich. Het lichaam vraagt dus om hulp. Een klacht heet niet voor niets klacht. We klagen namelijk dat het lichaam niet goed of optimaal werkt. We schoppen dan tegen een lichaam dat zo zijn best heeft gedaan. Dat schoppen geeft opnieuw stress. Eigenlijk is dat schoppen gewoon angst. Bang voor hoe lang dit gaat duren. "Gaat het wel over? Kan ik nog wel mijn werk, dagelijkse bezigheden blijven doen? Hoeveel pijn komt hier bij kijken, nu en later? Kan ik straks mijn dagelijkse verantwoordelijkheden nog wel aan?"

Deze en nog veel meer vragen gaan door ons hoofd of door het hoofd van de cliënt. Weinig rust dus.

Het is natuurlijk fantastisch als een deskundige kan zeggen dat het allemaal nogal meevalt en wel goed zal komen. Maar dat kan en gebeurt lang niet altijd. Vooral in het begin kunnen er veel onzekerheden bestaan. Wat wel steeds duidelijker wordt is dat de kracht van onze gedachten enorm is. Je kunt jezelf helemaal de put in (laten) praten. Je kunt je afzetten tegen de situatie. Je kunt vechten tegen de klacht, in wezen is dat vechten tegen je lichaam. Ondanks dat zal je lichaam toch weer naar genezing streven.

Vechten is hechten

Als je ergens tegen vecht richt je er veel aandacht op, en dat terwijl je het juist uit je leven wilt. Richt je ergens je aandacht op dan zie je dat ineens meer om je heen. Ga je postzegels sparen dan zie je ineens veel postzegels sparende mensen. Ben je zwanger dan lijkt het of de hele wereld zwanger is. Door je aandacht ergens op te richten trek je dat meer in je belevingswereld en zie je dat steeds meer gebeuren in je leven. Ga je vechten tegen een ziekte dan zie je steeds meer aspecten die niet gezond zijn. Vechten voor je gezondheid wordt nog wel eens verward met je best doen om gezond te worden. Als je tegen iets vecht betekent dat dat je een vijand hebt, hetzij de ziekte, hetzij het lichaam. Een vijand kost veel energie. Die energie heb je dus niet meer om in te zetten voor het genezingsproces. Bij het streven naar gezondheid hoef je niet de strijd aan te binden, maar zet je je optimaal in voor je gezondheid. Streven naar wat je wilt kan ontspannend zijn, vechten veroorzaakt altijd stress.

Natuurlijke genezing

Het lichaam is in gesteld op genezen. Dat doet het ook constant. Denk maar eens aan een wondje, een griepje en spierpijn. Ook als we vechten tegen ons eigen lijf is het lichaam nog zo knap dat het ondanks het gevecht toch geneest (in de meeste gevallen).

Bijvoorbeeld: iemand die een griep heeft is over het algemeen moe en wil meestal weer zo snel mogelijk op de been zijn. Als je als griep-patiënt steeds tegen jezelf zegt: "Oh wat ben ik moe, wat voelt mijn lichaam naar aan. Ik wil dat ik nu eindelijk weer beter ben, ik lig hier al dagen", dan vecht je tegen de situatie, en dat geeft stress. Haal je aandacht af van wat je niet wilt. Dat doe je in de eerste plaats door rust van binnen.

Hoe krijg je rust van binnen

Er is een constante stroom van gedachten en van gevoelens die door ons lichaam gaat en het lichaam beïnvloedt. Een hevige schrik kan zelfs diabetes in de hand werken.

We hebben hier in het westen geleerd dat kennis erg belangrijk is. We willen alles beredeneren. We leerden commentaar te hebben op van alles en nog wat.

Kleine kinderen leven meer bij het moment. Wij denken na en herkauwen onze gedachten. Meestal wordt je er niet gelukkiger van. Zo ontstaat er een babbelfabriek in je hoofd. De ene gedachte lokt de andere uit. Er komt een gedachte langs, je springt er op in en er komt een heel verhaal in je hoofd op. Dat is druk, soms heel druk.

Observeren

Er is een simpele weg terug, als kind deed je het al: leven bij dit moment. Dat gaat als volgt:

Ga zitten met je voeten naast elkaar op de grond, je rug goed gesteund en rechtop.
Adem naar je buik, diep, laag en traag.
Als je dit een paar minuten doet wordt de babbelfabriek al rustiger.
Nu heb je meer zicht op je gedachten.
Kijk naar alle gedachten en ga er niet op in.
Geen oordeel, geen commentaar.
Alleen maar waarnemen als een soort getuige.
Het gebabbel wordt minder, het wordt namelijk niet steeds aangezwengeld.
Er ontstaat rust van binnen.

Voelen

Als je zo zit realiseer je je dat je meer bent dan je gedachten. Zit je in een kluwen van gedachten, dan is dat je werkelijkheid. Je leeft dan die gedachten. Nu zie je dat je er nog steeds bent, ook als je even niet denkt. Vanuit je bewustzijn neem je je gedachten waar. Vanuit je bewustzijn kun je ook naar je gevoel kijken. Als je even niet voelt ben je er ook nog steeds. Je bent dus meer dan je gevoel en je emoties. Hoe vaak laten we ons niet overspoelen door een emotie. Angst of boosheid die zo prominent aanwezig is dat het de enige realiteit lijkt.

Zo'n emotie is een draaikolk aan energie in ons systeem. Dat voel je vaak letterlijk, meestal ergens aan de voorkant van je romp, bijvoorbeeld in je maag.

Stel dat er boosheid langs komt. Als je geleerd hebt dat je niet boos mag zijn dan laat je dat gevoel niet toe. Het moet ergens heen. Dat gevoel in je lichaam wil je niet en je vlucht naar je hoofd. Hier ga je het bediscussiëren, dan hoef je het niet te voelen. Die emotie, draaikolk aan energie, wordt nu weggedrukt. Zo gebruik je je lichaam als een parkeergarage voor je onverwerkte emoties. Een emotie is een lichamelijk ervaring. Laat je die vanuit je bewustzijn toe, dan kan deze er gewoon zijn. Emoties willen stromen. Geparkeerde emoties stromen niet. Wordt er veel geparkeerd en raakt de parkeergarage vol dan geeft dat stagnatie in de energie. Energiebanen kunnen verstopt raken, wat klachten geeft. Door de geparkeerde energie weer toe te laten, stroomt de parkeergarage leeg en komt er weer een natuurlijke stroom op gang.

Dit doe je door te zitten, bewust, laag, traag en diep te ademen, en te observeren wat je denkt en voelt zonder commentaar. Alles mag er zijn. Je zit en observeert. Vraagt een bepaalde plek in je lichaam aandacht? Geef het die en observeer. Het kan direct rust geven, of nog wat meer gerichte aandacht nodig hebben. Daar de volgende keer meer over.

Marja van Oosterom

 

Terug naar het publicaties overzicht . . .