De diagnose

Dit artikel verscheen in NWP Nieuws van januari 2005.

De laatste tijd is er het een en ander te doen geweest over het stellen van een diagnose.

Er zijn verschillende manieren waarop je een diagnose kunt stellen. Je kunt uitgaan van ziekte of van het herstellen van gezondheid.

Wil je daarbij een klacht doen verdwijnen of iemands welbevinden daarbij ook verbeteren?

Eerst wil ik kijken naar het verschil tussen het uitgaan van ziekte of het hertstellen van gezondheid. Het lijkt misschien het zelfde, toch is er een wezenlijk verschil. Kijk je vanuit het standpunt ziekte en wil je dat bestrijden of kijk je vanuit het standpunt gezondheid, wat is er al gezond en wat kun je helpen te herstellen?

Kijk je vanuit het standpunt van ziekte dan ga je kijken wat er fout gaat in het lichaam. Ons allemaal bekend vanuit het reguliere gezichtspunt. Dit gezichtspunt steunt vooral op de Newton theorie: het lichaam is een complexe machine die je kunt repareren of waar je delen van kunt vervangen. In de natuurwetenschappen werken ze al 60 jaar met het gezichtspunt van Einstein: alles is energie. Einstein zag het lichaam als een multidimensionaal organisme dat bestaat uit fysieke/cellulaire systemen in dynamische interactie met complexe regelende energievelden. Deze energievelden beïnvloeden organen en cellen, zijn ze uit balans dan kan dat zich in het lichaam manifesteren als klacht. De reguliere geneeskunde regisseert de klacht als een fout van het lichaam en probeert de cellen en organen te herstellen.

Energetisch gezien is de klacht een uitvloeisel van een zoeken naar balans in het lichaam. Het lichaam is steeds op zoek hoe het zo goed mogelijk kan functioneren.

Als er een klacht is wordt er regulier net zo lang gezocht tot er iets gevonden is wat niet klopt en dat wordt bestreden. Men gaat er veelal van uit dat het lichaam iets niet goed doet, wat moet worden gecorrigeerd.

Het lichaam is bezig steeds de balans te houden en te hervinden. In dat proces is het ene moment de nier wat zwakker het andere moment de lever om maar iets te noemen. Als je elke 15 minuten een check-up zou doen, zie je dat steeds wisselende organen of systemen uit balans zijn. Als één systeem sterk uit balans is zal dat natuurlijk steeds in de test te zien zijn.

Cliënten willen graag weten wat er aan de hand is en vragen vaak om een diagnose. Ze hebben dan het idee dat ze weten waar ze aan toe zijn. Vandaag de dag kun je alles opzoeken op internet, dus ook wat de verwachtingen zijn van het genoemde ziektebeeld. Aan de ene kant geeft het houvast, aan de andere kant kan men zich ook inleven in het ergste wat er verwacht kan worden. Men is nu eenmaal geneigd om van het ergste uit te gaan. En ziet zichzelf bijvoorbeeld al in een rolstoel zitten, omdat dat iemand met vergelijkbare klachten is overkomen. Het is helemaal niet zeker dat de op internet zoekende cliënt dat ook staat te wachten. Maar hoe denk je dat hij of zij zich voelt met zo'n vooruitzicht, en hoe denk je dat dat doorwerkt op het ziektebeeld? Of liever gezegd op de genezing?

Heel vaak wordt gezien dat na het stellen van de diagnose de klachten eerst verergeren. Men leeft zich in in de mogelijke prognose en slaat eerder dit pad in.

Dr. Hamer, arts en onderzoeker, was in augustus 1987 met zijn oudste zoon Dirk op een boot voor het eiland Cavallo, wat bij de zuidkust van Corsica ligt, verankerd. Zijn zoon lag te slapen. Victor Emmanuel, Prins van het huis van Savoy, probeerde bewapend met een geweer op zijn jacht te komen. Zijn geweer ging af en trof de Dirk, zoon van Hamer. Deze overleed een paar maanden later aan zijn verwondingen. Dr. Hamer kreeg testiscarcinoom. Hij geeft later zelf aan dat na een verlies of conflict-situatie of een ernstig ingrijpende situatie kanker kan ontstaan. Hij heeft dat bij heel veel patiënten gezien aan de hersen-scan. Nog voordat kanker was geconstateerd kon hij aangeven waar iemand het zou krijgen, dat klopte meestal feilloos.

Hij heeft tevens geconstateerd dat het krijgen van een diagnose van een ernstige aandoening ook een enorme impact heeft op de hersenen. Een trauma veroorzaakt dus.

Als het zo duidelijk te zien is op een hersen-scan, waarom zouden we dan mensen hieraan blootstellen als we op gezondheid uit zijn?

Is het niet in vele gevallen mogelijk om ons te richten op wat hersteld kan worden?

Wat dat betreft maakt de huidige reguliere wetenschap het ons makkelijk. We mogen geen diagnose stellen. Zij hebben dat meestal wel gedaan. Dus als het belangrijk zou zijn om de patiënt wakker te schudden en hem of haar te overtuigingen dat er echt iets aan de gezondheid gedaan moet worden, is dat al gebeurd.

Als je uitgaat van harmonie waar elk lichaam naar streeft, waarom gaan wij daar dan ook niet van uit? Kijk naar een lichaam en naar het hele wezen en zoek de balans en wat je daar nog aan toe kan voegen. Wat kan je meer in balans brengen bij iemand?

Vroeger dacht ik dat je vooral snoeihard de waarheid moest zeggen, dat dan pas mensen in beweging kwamen. Zo van: "U moet nu iets doen want anders gaat het niet goed met uw nieren". Nu zie ik dat het uitleggen van het bewust omgaan met zowel lichaam als geest belangrijk is om zich goed te voelen, vaak genoeg is om in actie te komen. Een actie die nu gestuurd wordt uit bereidheid iets te doen in plaats van het-moet-anders-gaat-het-niet-goed.

Natuurgeneeskunde is voor mij het ondersteunen van de natuur waar we kunnen, niet het forceren door iemand de stuipen op het lijf te jagen.

Ik kan me voorstellen dat er situaties blijven waarin je heel duidelijk de ernst van de zaak moet aangeven. Dat je duidelijk moet zijn over wat er nu moet gebeuren. Maar de keren dat het niet hoeft ben ik er voor om de natuurlijke genezing te bevorderen door te richten en te werken naar balans en harmonie. Te kijken wat wij nog meer in harmonie kunnen brengen en de ander daarin harmonieus te begeleiden.

Marja van Oosterom

Bronnen:

Titel Auteur Uitgever ISBN
Handboek Energetische Geneeskunde Richard Gerber Becht 9023009282
Psyche en kanker Dr. Hamer "Beyond Medicine" december 2004 pp. 14

 

Terug naar het publicaties overzicht . . .